Konunun içeriğine girmeden önce tarifsiz acının ana kaynağı olan 6 Şubat Asrın Felaketi depremini anmadan geçmek olmaz.
11 ilde saat 04.¹⁷' de Türkiye Cumhuriyeti tarihinin en büyük afeti yaşandı.
Binlerce yurttaşımız hayallerini, yüzbinlerce insanımız sevdiklerini ve koca bir ulus tebessümlerini yarıda bıraktı.
Yeryüzü kabuğunun görüp görebileceği en şiddetli depreme tanıklık ettik.
Kış, şiddetini olabildiğince cömert sergilerken iliklerine kadar yanan kalplerin sabahına uyanmak şükür mü gerektirirdi yoksa isyan mı bilemedik hiç birimiz.
Devlet erkanı, sivil toplum kuruluşları, siyasi partiler, sivil vatandaşlar koca bir ülke;
Üzerimize ne düşüyor?
Ne yapmamız lazım ?
Nereden başlamalıyız?
Sorularıyla topyekun ayağa kalkmıştı.
Yerinde görmeden duymak afaki gelecektir.
Koca bir coğrafya şantiye alanına dönüşmüş, yaralar sarılmaya başlanmış, umut fideleri yeşermişti.
"Dayanışma, depremden büyüktür" sözü ete kemiğe bürünmüştü adeta.
Ana başlığa gelecek olursak:
Devlet adam da yetiştirmiş, evlatta.
Tüm gelecek planlar...